ΚΑΡΙΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

Κεντρ. γρ.: Ομήρου 9, Αθήνα | Central off.: 9, Omirou str., Athens, T: +30 210 3626186

ΚΑΡΙΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

CARITAS ATHENS GREECE

3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΗΣ ΚΑΡΙΤΑΣ

Για να πορευτεί κανείς στο δρόμο της αγιοσύνης, φτάνει να επιτελεί σωστά το καθήκον του, εκεί όπου τον έταξε ο Θεός και παράλληλα να ασκείται στην καλλιέργεια της ύψιστης αρετής, της ταπεινοφροσύνης. Ακριβώς, αυτόν το δρόμο διάλεξε και ο Juan Martin de Porres Velázquez (ο Μαρτίνος των φτωχών), η μνήμη του οποίου εορτάζεται στις 3 Νοεμβρίου, ημέρα του θανάτου του, το 1639!

Άγνωστος στον πολύ κόσμο, ο Άγιος Μαρτίνος, ο πρώτος έγχρωμος Άγιος της Καθολικής Εκκλησίας, γεννήθηκε στη Λίμα, πρωτεύουσα του Περού, στις 9 Δεκεμβρίου 1579.

Ήταν ο γιός -εκτός γάμου- του Ισπανού ευγενή Don Juan de Porres και της ελευθερωμένης δούλης Ana Velázquez, αφροαμερικανικής καταγωγής από τον Παναμά. Μετά τη γέννηση της αδερφής του, το 1581, ο πατέρας εγκατέλειψε την οικογένεια και η μητέρα μεγάλωσε φτωχικά τα δύο παιδιά της, πλένοντας ρούχα. Σε τρυφερή, ακόμη, ηλικία μαθήτευσε δίπλα σε έναν κουρέα/χειρουργό, ο οποίος τού δίδαξε και τις δύο τέχνες. Στα 15 του έγινε δεκτός, ως εθελοντής, στη μονή του Τάγματος των Δομινικανών, αφού σύμφωνα με τον τοπικό νόμο οι απόγονοι των Αφρικανών και των Αμερικανών αποκλείονταν από τη συμμετοχή τους στις θρησκευτικές τάξεις, ως πλήρη μέλη. Μέσα στο μοναστήρι συνέχισε το ταπεινό επάγγελμα του κουρέα, το οποίο εξασκούσε μέχρι το θάνατο του, αφού πίστευε ότι κάθε εργασία είναι ιερή. Παράλληλα όμως, προσέφερε κι άλλες υπηρεσίες, όπως εργασίες στην κουζίνα, στο ράψιμο των ρούχων και στον καθαρισμό. Έξω από τη μονή, φρόντιζε τους πάσχοντες συνανθρώπους του, κυρίως τους Ινδιάνους ιθαγενείς και τους έγχρωμους. Οκτώ χρόνια αργότερα, ο ηγούμενος αποφάσισε να παραβεί το νόμο και να επιτρέψει στον Μαρτίνο να ορκιστεί ως βοηθός μοναχός.

Η φροντίδα των ασθενών και η θεραπεία τους ήταν η κύρια ενασχόλησή του. Υπηρέτησε αδιακρίτως τόσο τους Ισπανούς ευγενείς, όσο και τους σκλάβους που πρόσφατα είχαν φέρει από την Αφρική. Πολλούς, δε, τους μετέφερε ακόμη και στο κελί του, ενώ με ελεημοσύνη κατόρθωνε να σιτίζει καθημερινά περί τα 160 άπορα άτομα και τους προσέφερε ένα αξιοσημείωτο χρηματικό ποσό σε εβδομαδιαία βάση. Οι ανώτεροι του διέκριναν  τις αρετές και την υπομονή του, καθώς εξασκούσε αδιάσπαστα τον δύσκολο ρόλο του θεραπευτή. Λέγεται μάλιστα, πως είχε εκτελέσει πολλές θαυματουργές θεραπείες, κατά την διάρκεια της υπηρεσίας του στο ιατρείο της μονής, από τα 34 του χρόνια έως το τέλος της ζωής του.

Πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι απευθύνονταν στο σεμνό μοναχό, «τον Μαρτίνο της αγάπης» για τις υλικές και τις πνευματικές τους ανάγκες. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε καμιά θεολογική κατάρτιση, κατέφευγαν στον ίδιο για συμβουλές ακόμη και ιερείς και επίσκοποι. Ήταν γνωστός για το έργο του υπέρ των φτωχών, ιδρύοντας ένα ορφανοτροφείο και ένα παιδικό νοσοκομείο. Διατήρησε έναν αυστηρό τρόπο ζωής, ο οποίος περιλάμβανε νηστεία και αποχή από το κρέας. Ανάμεσα στα πολλά θαύματα που του αποδόθηκαν ήταν εκείνα της θαυματουργής γνώσης, της στιγμιαίας θεραπείας ασθενών και της ικανότητας επικοινωνίας με τα ζώα.

Πέθανε σε ηλικία 59 ετών, έχοντας κερδίσει την αγάπη και το σεβασμό των συμπατριωτών του, για την ταπεινοφροσύνη και τη φροντίδα που επέδειξε στους φτωχούς και στους ασθενείς, με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη, ιδεώδες που μεταφέρει η εκκλησία μας στο σύγχρονο κόσμο και το οποίο αποτελεί τη βασική αρχή της Οργάνωσης.

Το έργο και τα θαύματά του τον έκαναν γνωστό ως άγιο στην ευρύτερη περιοχή της γενέτειράς του. Μετά τον θάνατό του, πολλοί άνθρωποι με επιστολές τους προς το Βατικανό είχαν ζητήσει την αγιοποίησή του. Το 1763, ο Πάπας Κλήμης ο 13ος με διάταγμα επιβεβαίωσε τις αρετές του, ενώ 199 χρόνια αργότερα ο Πάπας Ιωάννης ο 23ος τον ανακήρυξε Άγιο στις 6 Μαΐου 1962, στη Ρώμη.